×

[PR]この広告は3ヶ月以上更新がないため表示されています。
ホームページを更新後24時間以内に表示されなくなります。

MIL KAJ UNU SEKUNDOJ

Mil kaj unu sekundoj (『一千一秒物語』) estas ĉefa kaj grava verko de Taruho.

月から出た人"Homo el luno"

Kiam mi aŭdis gitaron tralikata tra flava fenestro en vespera pejzaĝo. Sono, kiu risorto de horloĝo malstreĉiĝis, sonis. Kaj kinematografia granda luno komencis leviĝi malproksime.
Ĝi haltis en la distanco de unu metro for de tersurfaco. El ĝi, homo portanta operaĉapelon eliris kaj saltis sur la teron facile. Dirante «Ha!», mi vidis tion. Li metis fajron al cigaredo kaj tiel iradis laŭ aleo. Mi sekvis lin kaj ombro de arboj estis tre interesa forme. Kiam mi absorbiĝis ĝin, homo piediranta mia antaŭe malaperis. Mi atente aŭskultis, sed mi ne povis aŭdi ŝuan sonon. Mi reiris al komenca loko. Dum mi ne rimarkis, luno leviĝis sur la ĉielo, ventrado turniĝis en kvieta vespera vento.

risorto:ネジ
aleo:並木道,arbastrato
absorbiĝi:夢中になる

星をひろった話"Rakonto kiu mi trovis stelon"

Iu vespere bela brila aĵo estis en ombro de nigra granda hejmo. Stratangule nur blua gasa okulo brilas. Mi trovis ĝin, tuj enpoŝigis ĝin kaj mi kuris al mian hejmon. Apud lampo mi rigardis ĝin bone, mi trovis ke ĝi estas stelo mortinta pro fali de ĉielo. «Ha, estas sensence!» Mi forĵetis ĝin tra fenestro.

Vespere de vendredo mi eniris en ĉapelejon. Tie sur senelireja granda spegulo, estis projekciata figuro de junulo kiu elektas kravaton. Tiam ankaŭ li vidis spegulon. Renkontiĝis mia rigardo al junula rigardo. Junulo proksimiĝis al mi kaj li diris al mi trans ŝultroj.
«Vi»
«Kio?»
Rigardante flanken, mi respondis tion.
«Ĉu vi memoras vesperon de merkredo?»
Li diretis tion.
«Tia eta....»
Mi respondis.
«Ne eta!»
Junulo kriegis terure. Nur aŭdi sonon kiu vitropordo malfermiĝis, sur asfaltan vojon mi estis forĵetita.

projekci:投影する,映す

投石事件"Afero ĵeti ŝtonon"

«Ankaŭ hodiaŭa vespere pendas.»
Mi alĵetis ŝtonon, trafite.
«Huj. Atendu!»
Luno saltis sur la teron kaj postkuris min. Mi forkuris. Mi saltis trans barilon, trapasis florĝardenon, saltis trans rivereton, forkuris fervore. Antaŭ ol mi trairas fervojan transirejon, eksprestrajno pasis zumege. Hezitante, mi estis kaptita de malantaŭe. Luno alĵetis mian kapon al telefonfosto. Kiam mi vekiĝis, blanka nebulo vagis sur kampo. Malproksime, signala ruĝa okulo ploris. Mi stariĝis kaj rigardis ĉielon, mi montris pugnon. Sed luno ŝajnigis sin senkona.
Mi revenis hejmon kaj korpo doloriĝas min. Mi febriĝis.
Kiam urbo iĝis rozkolora matene, mi eliris por spiri bonan aeron. De kruciĝejo konata homo venis.
«Kiel vi fartas? Hieraŭa vespere mi faris ekscese.»
Li diris.
Pensante , mi revenis hejmon. Sur tablo estis mentinfuzaĵo.

mentinfuzaĵo:薄荷水

流星と格闘した話"Rakonto kiu mi luktis kun falstelo"

Iu vespere sur revena vojo de opero, tuj kiam mia aŭtomobilo turniĝis ĉe stratangulo, mia aŭtomobilo koliziis kun falstelo.
«Ne malhelpu!»
Mi diris.
«Via stiri estas malbone!»
Falstelo rediris. Falstelo kaj mi luktis kaj ni falis. Cilindra ĉapelo estis premita. Gaslampo kurbiĝis. Poplo rompiĝis. Mi subpremis falstelon. Falstelo repuŝis min kaj alĵetis mian kapon al angulo de strato.
Post la 2-a horo mi estis vekita de policisto kaj mi revenis hejmon. Sed baldaŭ mi ekzamenis pafaĵon de pistolo kaj grimpis tegmenton. Mi atendis en ombro de fumtubo. Iom da tempo falstelo pasis super mia kapo. Mi celadis, paf! Falstelo desegnis grandan arkon kaj ĝi falis sur malproksiman vitrotegmenton kiu nebulas lunlume.
Mi kuris ŝtupojn malsupren kaj estingis lampon kaj endormiĝis.

falstelo:meteoro

ハーモニカを盗まれた話"Rakonto kiu harmoniko estis ŝtelita"

Iu vespere mi eliris el hejmo kaj mi koliziis kun falstelo ĉe la renkonto.
Mi supriziĝis, tiam neniu estas tie.
Piedirante sub platanoj, mi pensis. Do mi ne komprenis eĉ ĉu ĝi estas falstelo. Sed mi faligis ĉapelon kiam mi koliziis. Mi ekzamenis ĉapelon kaj ĝi estas kun polvo. Mi kuris al hejmo. Tuj kiam mi kuris en ĉambron, mi malfermigis tirkeston de tablo. Harmoniko ne estis tie.

ある夜倉庫のかげで聞いた話"Rakonto kiun mi aŭdis en ombro de varejo iu vespere"

«Luno estas sur ĉielo»
«Ĝi estas ladaĵo»
«Kio! Ĉu ĝi estas ladaĵo?»
«Jes. ĉiuokaze ĝi estas nikelada» Mi aŭdis nur tion.

nikelada:ニッケルメッキの

月とシガレット"Luno kaj cigaredo"

Iu vespere sur revena vojo de kinejo, mi alĵetis ŝtonon.
La ŝtono trafiĝis al luno kiu kantis sur fumtubo. Rando de luno rompiĝis. Luno ruĝiĝis kaj koleriĝis.
«Nu riparu»
«Pardonon. mi petas»
«Pardonpeto ne sufiĉas»
«Mi petas elkore»
«Ne, riparu»
Luno ne pardonis. Sed fine mi estis pardonita pro unu cigaredo.
お月さま

お月さまとけんかした話"Rakonto kiu mi luktis kun luno"


Iu vespere sur revena vojo de kinejo, mi iris kafejon. Ĉe tablo en kafeja angulo, homo kiel granda pilko drinkis bieron.
«Ha, mi pensis ke hodiaŭa vespero estas stranga. Jam vi malfruiĝis 2 horojn. Se ke vi drinkas ĉi tie estos konita, ĉiuj batos vin.»
Mi diris tion kaj homo kiel pilko rektigis ŝultrojn.
«Tio neniom vin koncernas.»
Li rediris.
«Kaj ĉu vi povas preni sur sin respondecon?»
«Mi ne konas ĉu povas aŭ ne. Vi revenu frue.»
«Kio!»
«Ĉu vi havas ian vorton?»
Lasinte lin, mi eliris el kafejo. Subite biera botelo estis flugita de malantaŭe. Ĉar ĝi estis projekciata sur spegulo de verŝotablo. Movante mian kapon, mi ĝin evitis.
«Malnobla»
«Kio, bubaĉo.»
«Kio, impertinenta luno»
«Nu venu!»
«Ni luktu!»
Luno malingis glaveton. Mi levis seĝon. Kunuloj de luno kaj miaj amikoj luktis kaj falis. Iu turnis ŝaltilon. Mallumiĝis. Seĝo estis flugita. Kurten falis. Florpoto rompiĝis. Mi piedbatis korpoflankon de luno. Luno piedbatis ĉe mian kruron. Angulo de tablo, kiun iu svingadis, batis mian kapon. Dum mi ŝanĉeliĝis, Luno elkuris. Per sesŝarga pistolo mi pafis, paf paf. Luno forkuris.
Ruĝkruca aŭto kaj polica aŭto venis kaj ili diagnozis vunditojn. Kiam mi raportis al policisto, luno leviĝis ŝanĉele sur orienta horizonto. Mi prunteprenis pafilon de ĝendarmo kaj sur strato mi starigis unu genuon. Celadante, paf!
Luno falis kun la kapo malsupren.
Ĉiuj diris «Vivu!»

impertinenta:無礼 ,猪口才な
ŝanĉeliĝi: ふらふらする
ŝarga: 装填の,-連発の

A MEMORY "A MEMORY"

Milda printempa luno pendis meze de ĉielo, arbaro kaj monteto kaj rivero estis en nebuleto blue. Kaj malproksime roka monteĝo brilas blankete.
Ĉirkaŭe luno verŝis lumon. De tre malproksime fajfo venis al oreloj, ĝi estis karmemora tona aŭdeble aŭ neaŭdeble. La sono venis tre malforte. Mi streĉis orelojn, laŭ fajfo, bedaŭra kaj malĝoja voĉo kantis ion. Mi neniel komprenis tion kion ĝi diris.
Tonkoropi-pi-
Fajfo venis kaj luno verŝiĝis lumon dum kelka tempo.
Tiam.
«Eble ĉi-tia vespero estis-»
De ie ĉi-tia murmuro venis.
«Eh, kion vi faris tiam?»
Mi surpriziĝis kaj redemandis. Voĉo respondis nenion. Kaj luno nur verŝiĝis lumon kiel antaŭe.
Tiam, de ie ĵusa voĉo venis malzorgeme, malĝoje kaj kolerete.
«Eble ĉi-tia vespero estis-»
«Eh, kion vi faris tiam?»
Mi redemandis rapide. Sed voĉo jam respondis nenion.
......
Mi rimarkis kaj deprenis ŝtonon. Sed antaŭ ol alĵeti ŝtonon, mi falis ĝin senkuraĝiĝe.
Blua luna vespere monto, monteto kaj arbaro estas en nebuleto kvazaŭ sonĝo.
Tonkoropi-pi-

sekvante...

skribis INAGAKI Taruho (稲垣足穂)
tradukis Barkituro en Esperanton
Revenu
空想エスペラント